همه می دونند که من یک استقلالی متعصب هستم.اما اهل این نیستم که چاپلوسی کنم.این انالیز هم مال کل بازی و قبل از بردمون هستش.یعنی ما اگه می باختیم هم اخرش این حرف ها را می زدم.

قبل از هرچیز باید بگم که داوری بازی قوق العاده بود.خدا شاهده کل طول بازی منتظر بودم که سوتی بده اما نداد.مسعود مرادی بی نظیر قضاوت کرد.تا دقیقه ی 75 هیچ اشتباهی نکرد به جز اون لحظه که استقلال یک فرصت خوب واسه ی حمله داشت ولی اوانتاژ نداد.

گل دوم استقلال هم هیچ ایرادی نداشت و سالم سالم بود.داور خیلی راحت میتونه واسه ی وقت اضافه هم وقت تلف شده در نظر بگیره.اصولا داور وایمیسه ببینه که اخرین حمله ی تیم حمله کننده بعد از اتمام وقت به کجا می رسه که سوت را بزنه.این هم یک چیز عادیه.تو کل دنیا.اخرین حمله ی استقلال هم گل شد.

اما بازی و بازی کن ها :

استقلال باز هم به سبک ایتالیا بازی کرد.یک تیمی با دفاع خارق العاده.خط دفاعمون خارق العاده هستش.همونی که الان تیم ملی ایتالیا هم خیلی دوست داره داشته باشه.اما فوتبال یک علم هستش.فکر نکنید فقط خط دفاعمون خوب کار می کنه.قطعا خط میانیمون خوب کار می کنه که کم ترین فشار روی دفاعمون هستش.اما چه رفلکسی نشون داد وحید.الهی قربونش برم.چقدر خوش تیپه.چه استیلی داره.من عاشق وحیدم.چقدر منعطفه.من که واسه ی بازی های تاج که می رم ورزشگاه فقط چشمم روی وحید هستش تا واکنش هاشو ببینم.مخصوصا لگد عقربشو.

وحید خیلی خوب بازی کرد.روی گل هم خوب کارد اما متاسفانه مدافع اخرمون جا موند که توپ را از رو خط جمع کنه.

پس وحید نمره ی قبولی گرفت.

اما روانخواه بدشانس.تو دنیا فقط دو نفر به بدشانسی روانخواه هست.یکی جبرئیل سیسه بازیکن تیم ملی فرانسه که تا یک تورنومنت بزرگ قراره بازی کنه چند بازی قبلش پاهاش میشکنه ، یکی هم النساندرو نستا مدافع میلان و تیم ملی ایتالیا که همیشه واسه ی بازی های حساس مصدوم میشه.نمونش 2006 المان.

سومیش هم روانخواه خودمونه.همه ی هوادار ها روانخواه را خیلی دوست دارند و بهش می گند روانخواه رفت و برگشت.چون در دربی لنگ را دابل کرد.

روانخواه سرعت خیلی خوبی داره و با قد نسبتا مناسبش استاد استارت زدنه.تکنیکش ریز هستش و ظریف.یعنی یه چیزی توی مایه های مسی توپ به پاهاش می چسبه.سلطان شوت هستش و اکثر شوت هاش تو چارچوبه.خیلی جنگندست واسه همین زود به زود مصدوم میشه.ظاهرا دوباره مصدوم شد و این خیلی بده.

صمد اشتباه کرد.اصلا نباید از روانخواه فیکس بازی می گرفت.بابا بازیکن ها باهاش مچ نیستند.یک سال کامل دور بوده.خب مشکل پیش میاد دیگه.باید از جانواریو استفاده می کرد و روانخواه را تعویضی می کرد.الان که مصدوم شد بدجوری حالمون گرفته شد.

پس روان هم بد نبود.من بهش نمره ی 60 می دم.اونم توی زمان کمی که بازی کرد.

اما داداش سیاوش اکبر پور این بازی خیلی خوب بود.همون داداش سیای مورد علاقه ی من.یک مهاجم زحمت کش.اگه دقت کنید می فهمید چقدر عالی بود نسبت به بازی قبل.من بهش نمره ی 80 می دم.

اما رضا عنایتی اقای گل فوق العاده بود.شاید ادمای عامه نفهمند اما من خوب بازیشو درک می کنم.توی این بازی خیلی جلو بازی کرد اما باز هم کافی نبود.درسته توپ خراب کرد اما نشون داد فقط به یک فرصت نیاز داره.روی پاس فرهاد چه تک به تکی گیرش اومد.اما بد شانش بود.در کل نقشش را به خوبی ایفا کرد.

من به رضا نمره ی 87 می دم.

اما فرهاد نمی دونم چی خورده بود که اصلا داشت تو زمین می ترکوند.چه دیریبل هایی نمی زد و چه پاس هایی که نمی داد.من که کف کردم.اصلا تکنکیش غیر قابل مهار بود.چقدر راحت از سد مدافع ها نزدیک کرنر رد می شد.

فرهاد عالی بود و فقط یک شوت بی هدف زد.من بهش نمره ی 90 می دم.

اما جانواریو هم خوب بود.بد بازی نکرد اما عالی هم نبود.من بهش نمره ی 65 می دم.

و حالا نوبت می رسه به بازیکن بی نظیر ایران خسرو حیدری با تعصب.خسرو لنگه نداره توی ایران.یک بازیکن دونده هستش که با حرکت های ریز خودش یک شعاع یک متری واسه خودش خالی می کنه.یکه نوع هاله ی غیر نفوذ می سازه جوری که مدافع ها فقط مجبورند اسکورتش کنند و هیچ کس واسه گرفتن توپش جرات تکل رفتن نداره.واسه ی همشون یک نوع چیز روانی ایجاد شده که در مقابل خسرو احساس کم اوردن می کنند.خسرو با این کارش به صورت زیگزاگ حرکت می کنه و هیچ کس جرات حمله بهش را نداره.

پس خسرو بهترین دیریبل زنه.

اما در رابطه با با پاس های دقیقش باید بگم که من الان هفته هاست دارم روش فکر می کنم که علت دقیق بودن پاس هاش چیه.بالاخره خودم کشفش کردم.خسرو یک هدف ثابت داره که اون هم توی تمرین ها مشخص شده.اما وقتی خسرو سانتر می کنه مدافع های حریف قدرت محاسبه ی سانترش را ندارند.مدافع ها فکر می کنند خسرو هم مثل بقیه ی بازیکن ها یک جور سانتر می کنه در حالی که اینطور نیست.سانتر هاش معادلات همه ی مدافع ها را به هم می ریزه چون هیچ کس توی ایران به این سبک سانتر نمی کنه.

می خوام یک جمله ی تاریخی راجع به خسرو حیدری بگم که راز سانتر های بی نقص خسرو را بر ملا می کنه.من کلی انالیز کردم تا فهمیدم.اما هنوز خیلی ها هستند که نفهمیدند.

رمز سانتر های خسرو حیدری فقط یک چیزه بسیار مهمه که هیچ کس مثل اون نیست و اون هم :

سانتر های خسرو حیدری همیشه یه ذره (بیشتر) از بقیست.

جمله ی مهم بالای من باید تفسیر و توضیح داده بشه تا بفهمید من چه کشفی تاریخی کردم.منظورمو توی یک جمله گفتم.

(بیش تر) اینجا چندین معنی داره.منظورم از بیشتر یعنی اینکه مثلا :

اگه بخوایم خسرو را با یک بازیکن دیگه مقایسه کنیم در سانتر کردن خسرو همیشه سانتر هاش در رسیدن به هدف یه ذره بیش تر از حد معموله.مثلا : شما دقت کردید اسباب بازی های کوکی را؟؟؟مثلا یک ماشین کوکی را در نظر بگیرید ، وقتی کوکش می کنیم وقتی به اخرین حد کوک شدنش رسید باز هم چند میلی متری جا داره برای کوک شدن اضافه تر.پاس های خسرو هم همینطوره.مثلا اگه یک بازیکن بخواد پاس بده روی نقطه ی پنالتی دستش واسه مدافع ها رو شده و از روی دیدن استیل زدنش می فهمند توپ قرار کجا فرود بیاد.اما چون خوسرو بر خلاف بازیکن های دیگه از اون چند میلی متر اخر کوک هم استفاده می کنه پاس هاش یه ذره بیش تر از حد معمول اختلاف داره.یعنی اگه بخواد توپش روی نقطه ی پنالتی فرود بیاد دقیقا همچین استیلی داره اما توپش جای نقطه ی پنالتی با قوص بیشتر و ارتفاع بیشتر میفته یک متر اونورتر از نقطه ی پنالتی و موجب میشه که مدافعی که روی نقطه ی پنالتی منتظر رسیدن توپ هستش ضایع بشه و عوضش مهاجم که همیشه نسبت به مدافع یک اختلاف یک متری داره صاحب توپ بشه.

دیگه ساده بهتون بگم : استیل سانتر مثل سانتر های عادیه ولی جای فرود اومدن توپ فرق فوکوله.یک نوع اشتباه محاسباتی واسه ی مدافع ها ایجاد می کنه.اصولا مدافع دقیق تر از مهاجم بازی می کنه اما با وجود سانتر های حیدری مدافع ها بی دقت تر می شند و مهاجم های بی دقت یهو می بینند توپ بالای سرشونه و مجبورند گلش کنند.

اصلا چرا راه دور بریم؟در بازی با فولاد خوزستان وقتی امیرحسین صادقی از فاصله ی 60 متری اون پاس غیر متعارف را واسه ی رضا انداخت به خاطر همون عنصر( بیش تر) بودنش مدافع ها اشتباه محاسباتی کردند و به رضا وا دادند.هیچ کدوم فولادی ها نمی دونستند سبک پاس دادن امیرحسین چه طوریه و کجا قراره فرود بیاد.

اینم انالیز علت موفق بودن پاس های خسرو حیدری.خسرو فوق العاده هستش و نمره ی 100 را می گیره.

اما شکوری هم که خب گل زد اما چون طمع کرد و بر نگشت عقب گل مساوی را خوردیم.کلا شکوری توی بازی فصل قبلمون با سایپا هم خرابکاری کرد و بعد از گل نشت رو زمین و شروع کرد به گریه کردن.نباید بره جلو.

چند وقت پیش امیرحسین را اورده بودند شبکه ی دو.کوثری بهش گفت : تو رو چه حسابی می ری جلو؟؟؟صادقی گفت وقتی تیممون جلو باشه 10 دقیقه ی اخر می رم جلو.اما شکوری اصلا کاری نداره.بعد از نیمه ی اول می ره جلو.این خیلی بده.باید توجیه بشه.

پس به خاطر این کارش یک نمره ی متغیر 55-75 بهش می دم.

اما من همچنان هیچی از تنفرم نسبت به هاشم بیک زاده کم نشده.اولش فکر می کردم فقط من از بازیش ناراحتم.اما مسعود استقلالی دیشب تو چت خیلی ازش شاکی بود.امیر ابادی خیلی بهتر از اونه.

ببینید این هاشم بیک زاده اصلا به تیم انرژی منفی می ده.همیشه انگار کشتی هاش غرق شده.داره میمیره از ناراحتی.روحیه ی بچه ها را خراب می کنه.دیشب نیمه ی اول بازی نزدیک بود نظرم را نسبت به خودش عوض کنه اما نیمه ی دوم گند زد.

ببینید دوستان : هاشم لقمه های بزرگ تر از دهنش بر می داره.مثلا : دیریبل هایی میزنه که واسه این که فوق العاده باشند باید تا اخر یعنی 100 درصد به پایان برسونه.واسه همین اول دیریبل زدنش خارق العادست اما به اخرش که می رسه چیزی جز فحش نسیبش نمیشه.یعنی دیریبل خطرناک میزنه و اولش موفق هستش اما اخرش کم میاره و تازه یک ضد حمله به ضرر تیم راه می اندازه.اگه دیریبل 50 درصدی مثل خسرو انتخاب می کرد اینجوری نمی شد.در کل من از بازیش ناراحتم.واسه همین به خاطر قیافه ی غمگینش بهش نمره ی 30 می دم تا یاد بگیره شاد باشه.واسه ی اینکه منظورمو درست بفهمید فرض کنید که می خواهید یک سی دی رایت کنید یا یک فایل پر حجم از یک لینک غیر مستقیم دانلود کنید.وقتی حتی بافر دانلود به 99 درصد هم رسیده باشه اما یهو دیسکانکت بشید کل دانلودتون میپره و انگار نه انگار و تمام زحماتتون به باد میره و یا سی دیتون میسوزه.

و اما ارش اقای گل که گل کاشت.ارش حد اقل یک بیست و دوم گل هایی را که قرار بود بزنه این فصل را زد.چه استارت رویایی ای واسه کسب کفش طلای مشترک بین خودش و رضا زد.

عالی بود.نمرش 88 هستش چون گلش ما فوق حساس و لنگ سوراخ کنی بود.ارش بالاخره اولین گلش را زد و نوبت به هتریکش می رسه حالا.

تازه خط حمله داره جا میفته.همه چیز ایده ال هستش.چه فصلیه این فصل.از اون فصل هاست که وقتی لنگیا را تو کوچه میبینی واسه اینکه نشناسیشون عینک می زنند و خودشون را پشت درخت قایم می کنند تا هویت کثیف لنگیشون مشخص نشه و بخوایم دهنشون را سرویس کنیم.

اما در اینکه صمد بابچه ها کار کرده هیچ شکی نیست.اما هنوز استقلال یک سری ضعف ریز داره.نمونش توجیه بازیکن هاست.بابا به جون شما رضا جاش توی محوطست نه توی دایره ی زمین در حال دفاع کردن.بابا به جون شما جای شکوری توی نیمه ی زمین خودمونه نه نیمه ی زمین حریف.بابا به جون شما روانخواه فعلا نباید فیکس بازی کنه.بابا به جون شما امیر ابادی باید جای هاشم بازی کنه.بابا امیر ابادی خیلی محبوبه.وقتی تو بازی باشه تشویق ها هم دوبرابر میشه.حیف این استقلال اروپایی هستش که بخواد سر یک چیز جزئی خراب بشه.

بزارید با هم رو راست باشیم.استقلال داره مهندسی بازی می کنه.من حدس میزنم واعظ اشتیانی داره توی ارنج دخالت می کنه.فوتبال اونجوری نمیشه.فوتبال یک بخشش مهندسیه و یک بخشش روحیه که استادش توی ایران ژنراله.خلاصه امیدوارم اشتباه کرده باشم.هرچند می دونم مهندس واعظ اشتیانی هم اگه دخالت کنه هدفش فقط موفقیته.اما خب فوتباله دیگه.نمیشه با مهندسی محض موفق شد.راستی شمارشو دارم ها.دلتون اب.هم شماره ی واعظ و هم شماره ی حاج فتح الله زاده و هم شماره ی احمدرضا ساکت.فقط کافیه اراده کنم تا بهشون بزنگم.فعلا که همه چیز بر وفق مراد بوده.

راستی بقیه ی بازیکن ها هم خوب هستند اما دیگه من چیزی ازشون نگفتم.اما نمره ی استقلال توی این بازی 55-60 بودش.باید تا دربی به 100 برسونیمش.